پربیننده ترین
کد خبر: ۶۶۴۷
تاریخ انتشار: ۱۰ دی ۱۳۹۳ - ۰۲:۳۶
کامران صدرجمالی*



غریو- کامران صدرجمالی*/ مشخص نیست اولین باری که اصطلاح "انقلاب های رنگی" مطرح شد چه زمانی بود، "انقلاب رز" گرجستان در سال 2003، "انقلاب نارنجی" اوکراین و یا اعتراضات قرقیزستان. اما آنچه که واضح بنظر میرسد، روندی مشابه در قدم به قدم این تحرکات سیاسی بود. مخلوطی از شبهه افکنی علی الخصوص ایجاد شک در نتایج انتخابات ها و لشگرکشی های خیابانی، ابزار جدیدی در دستان غرب برای سرنگون کردن دولت های غیرهمگرا با خود پدید آورده بود.

از "اعتصاب" تا "تحریم های اقتصادی بین المللی" ، نسخه پیچی برای کودتاچیان مخملی

جین شارپ ،پروفسور علوم سیاسی و موسس انستیتو "آلبرت انیشتن" در کتابی بنام "از دیکتاتوری تا دموکراسی"در سال 1993 ،از دستورالعملی قدم به قدم برای تصرف قدرت با استفاده از تاکتیک های فشار روانی و اقتصادی علیه دولت پرده برداشت که بعدها به اذعان کارشناسان، بعنوان پایه انقلاب های رنگی در شرق اروپا و خاورمیانه مورد استفاده قرار گرفت.

استفاده از رنگ های نمادین توسط معترضان، تخریب اموال، پخش بیانیه ها و تظاهرات های سکوت تنها تعدادی از 198 روش معرفی شده در این کتاب برای اعمال فشار و در نهایت به زانو در آوردن دولت ها میباشد اما حقه های پروفسور دانشگاه ماساچوست به اینجا ختم نمیشود.

جین شارپ در این کتاب، با بررسی توان اقتصادی و مشروعیت اجتماعی بعنوان دو تکیه گاه اصلی هر سیستم اجتماعی و حکومتی، هدف قرار دادن این دو بخش را لازمه استراتژی جریانات برانداز برای فلج اقتصادی و در نهایت سرنگون کردن دولت ها بر میشمارد و با تاکید چند باره بر اهمییت موضوع در کتاب خود ، تا جایی پیش میرود که از دو مولفه فوق به عنوان "پاشنه های آشیل" هر دولتی نام میبرد.

وی در ادامه در بخشی ویژه روش های گوناگونی برای فلج کردن دولت در بخش اقتصادی را معرفی میکند که به دو بخش کلی اقدامات داخلی و اقدامات بین المللی قابل تقسیم است. در بخش اقدامات داخلی ، شارپ روش هایی در قالب طرح "نافرمانی اقتصادی" را پیشنهاد میکند که شامل اعتصابات سراسری در صنایع ، استعفاهای دسته جمعی، ممانعت مردم از تجارت، تحریم کالاها و محصولات توسط مردم و ممانعت از معاملات ملکی میباشد.

اما در کنار اقدامات داخلی، جین شارپ صراحتا از گزینه تحریم های بین المللی توسط دولت های خارجی به عنوان بخشی از پروژه فلج سیستم اقتصادی و براندازی نرم دولت سخن میگوید، بطوریکه مشخصا اعمال تحریم ها توسط دولت ها در حوزه های خرید و فروش اقلام و تجارت توسط نویسنده کتاب مورد ذکر قرار میگیرد و اعمال تحریم های غرب علیه لهستان در جریان اعتراضات 1956 بعنوان یک مثال موفق حمایت تحریم ها از جریان برانداز حکومت معرفی میشود.

انتخابات 88 ، اردوکشی "روبان های رنگی" و آغاز فاز اول کودتای رنگین

غرب همانند دیگر موارد موفق انقلاب های رنگی، نیاز به جرقه ی اجتماعی شدید و دستاویزی برای سلب مشروعیت دولت و حکومت ایران بعنوان پیش شرط کودتای رنگی داشت. تقریبا در تمامی موارد موفق انقلاب های رنگین از جمله صربستان ،گرجستان و اوکراین، "تقلب" در انتخابات بعنوان جرقه آغازگر جریان کودتای مخملی مورد استفاده قرار گرفت. بنابر تجربه ، در ایران نیز اسم رمز کودتای رنگین "تقلب" تعیین شد.

در 29 ژوئن 2008 (یک سال پیش از انتخابات 88) ، کنگره آمریکا با تقاضای دولت جرج دبلیو بوش برای اعطای 400 میلیون دلار اعتبار جهت عملیات های اطلاعاتی و روانی با هدف بی ثبات کردن کشور و دولت ایران موافقت میکند و با وجود فعالیت دهها شبکه تلویزیونی ماهواره ای علیه ایران، در 25 دی 1387 (پنج ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری 88) شبکه ی BBC انگلستان بخش فارسی زبان خود را تاسیس کرد.

در طول مدت رقابت نامزدهای انتخاباتی و پیش از 22 خرداد 88 ، استراتژی رسانه های وابسته به غرب و برخی افراد نزدیک به اردوگاه ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی تنها یک چیز بود و آن القای تردید و شک در سلامت انتخابات. مطرح شدن تشکیل کمیته ای موسوم به "کمیته صیانت از آرا" توسط دو نامزد انتخابات 88 وجهه ای رسمی تر به شائبه صحت انتخابات داد.

انتخابات 88 اولین انتخابات ریاست جمهوری در ایران بود که در آن استفاده گسترده از "رنگ های نمادین" توسط برخی ستادهای انتخاباتی انجام شد. آماده سازی برای اجرای کودتای رنگین در ایران تا آنجا پیش رفته بود که کنت تیمرمن، رئیس بنیاد آمریکایی "دموکراسی برای ایران" 10 روز قبل از انتخابات از عبارت «انقلاب سبز» در ایران استفاده کرده و پس از آن اعلام کرد بنیاد دموکراسی در طول دهه گذشته میلیون‌ها دلار را صرف گسترش انقلاب رنگی در کشور‌هایی همچون اوکراین و صربستان کرده و تکنیک‌های ارتباطی و سازمانی مدرن را به کارگران آموزش داده که به گفته وی، بخشی از این پول به دست حامیان موسوی رسیده است چرا که آنها با سازمان‌های غیر‌دولتی ارتباط دارند که تامین بودجه آنها برعهده «بنیاد ملی حمایت از دموکراسی» است.

تحرکات خیابانی به بهانه تقلب در انتخابات ریاست جمهوری تنها ساعاتی پس از اعلام نتایج رسمی آغاز میشود. اوباما تنها چند روز پس از آغاز آشوب، موسوی را «منبع الهام‌بخش تمایل به غرب» می داند. پس از اوباما نوبت به هیلاری کلینتون رسید تا از آشوب‌ها حمایت کند. کلینتون چندی بعد در گفت‌وگویی با صراحت گفت: «ما نمی‌خواستیم بین اعتراض‌های قانونی و تظاهرات مردم ایران و رهبری قرار گیریم‏ چراکه می‌دانستیم اگر خیلی زود و شدید ورود کنیم‏، حکومت ایران سعی می‌کند از ما برای متحد کردن کشور علیه معترضان استفاده کند‏. بدین‌ترتیب ما پشت‌پرده کار می‌کردیم‏». کلینتون همچنین در سخنرانی دیگری گفت: «آمریکا به حمایت لفظی و پشتیبانی از مخالفان ادامه می‌دهد‏.»

حمایت غرب از کودتاچیان انقلاب رنگی اما به سخنرانی ها محدود نشد، علاوه بر حمایت های شدید رسانه ای خبرگزاری های دولتی کشورهای غربی از جمله VOA و BBC، دولت آمریکا رسما در 17 ژوئن 2009 از شبکه اجتماعی توییتر که تبدیل به بستر سازماندهی تجمعات فتنه گران شده بود، درخواست کرد تعطیلی موقت خود بدلایل فنی را برای کمک به فتنه گران به تعویق بیاندازد.

دنیا نظاره گر روبان ها و مچ بندهای رنگی، تظاهرات های خیابانی و تخریب خشونت بار اموال عمومی بود اما نه از میدان های اوکراین یا گرجستان بلکه از خیابان های تهران.

تحریم برای حمایت از فتنه

تظاهرات های اعتراضی هرچند در روزهای اول بدلیل القای شبهه آمیز بودن انتخابات با شور و حمایت نسبتا بالایی مواجه شد اما با گذشت زمان و مشاهده تغییر روند اعتراضات به سمت براندازی، تخریب های گسترده علیه اموال عمومی و حمایت همه جانبه غرب از اعتراضات، مردم در فضای فتنه آلود پس از انتخابات دست دشمن و هدف اصلی "کودتاچیان سبز" را بدرستی تشخیص داد.

ریزش تصاعدی در پایگاه اجتماعی جریان فتنه و افزایش آگاهی عمومی درباره ماهیت ضدمردمی و ضداسلامی این جریان در هتاکی هاس روز قدس و عاشورای 88 به اوج خود رسید تا جایی که در روز 9 دی، راهپیمایی خودجوش و سراسری مردم ایران در بیعت دوباره با آرمان های انقلاب و حمایت از نظام جمهوری اسلامی در مقابل جریان برانداز ، مجال هرگونه عرض اندام بیشتر این جریان در سطح اجتماع را از بین برد.

اما روی دیگر اقدامات جریان برانداز نه در کف خیابان ها بلکه اجرای فاز دوم دستورالعمل جین شارپ در فلج اقتصادی دولت بود. رسانه های حامی فتنه در تلاشی مذبوحانه ابتدا بطور گسترده و مداوم مردم را به اعتصاب های کشوری، تحریم در خرید محصولات، کالاها و حتی ممانعت عمومی از مصرف آب و برق فرا می خواندند اما هر بار عدم همراهی مردم با این فراخوان ها بیش از پیش مشخص میشد.

با مشاهده عدم اقبال مردمی نسبت به جریان کودتا ، فتنه گران که همچنان آرزوی فلج اقتصادی و سرنگونی دولت را در سر میپروراندند، آخرین حربه ی باقی مانده از دستورالعمل جین شارپ را به اجرا درآورد و با پیشنهاد اعمال تحریم های بین المللی علیه منابع اقتصادی کشور و تعلیق فرآیندهای تجاری و بانکی با دولت ایران به دولت های غربی که برخلاف عدم همراهی مردم ایران، از حمایت همه جانبه آنان برخوردار بود خیانت خود را در حق ملت ایران که تودهنی محکمی از آنها خورده بودند، تمام کردند.

در 25 نوامبر 2009 (1388) ، محسن مخملباف که خود را سخنگوی جریان فتنه می داند، در گفتگو با روزنامه گاردین از لزوم اعمال "تحریم های هوشمندانه تر" علیه ایران در همراهی با فشار اعتراضات داخلی صحبت میکند و ادعا میکند که "اگر غرب به مردم ایران توضیح دهد که در حال اعمال تحریم بر دشمنان آنهاست، مردم حمایت خواهند کرد."

بنیاد دفاع از دموکراسی (Foundation for defense of democracies) نیز که پیشتر از طریق بودجه مصوب کنگره آمریکا از تحرکات جریان فتنه در ایران حمایت مالی کرده بود، در مقاله ای توسط بنجامین وینتهال تحت عنوان "در تجارت نفت ایران اخلال ایجاد کن، به جنبش سبز کمک کن" صراحتا می نویسد " سران و تصمیم گیرندگان جنبش سبز از تحریم های شدیدتر بر بخش انرژی ایران حمایت می کنند ، آنان معتقدند تحریم ها باعث تقویت جنبش دموکراتیک ایران که در وضعیت وخیمی قرار دارد، میشود و فشار بیشتری به رژیم ایران وارد میکند."

این مقاله ادامه میدهد که "با وجود مخالفت میرحسین موسوی با تحریم ها که بنظر میرسد اقدامی تاکتیکی - و با قصد ایجاد موقعیت برای هدف قرار دادن سیاست های خارجی رژیم انجام شده است - دیگر فعالان این جنبش از جریمه های سنگین بر بخش انرژی استقبال می کنند."

در نتیجه ی این سیاست خیانت آمیز، از آغاز فتنه تا امروز کشور ایران در 18 نوبت تحت تحریم توسط کشورهای غربی در حوزه های مختلف اقتصادی از جمله بانک ها ، صنعت نفت و انرژی ، کشتیرانی و خطوط هوایی قرار گرفت و غرب که در آستانه انتخابات 88 مجبور به چرخش مواضع در قبال ایران و پذیرش مذاکره بدون پیش شرط هسته ای با جمهوری اسلامی شده بود، پس از اقدامات جریان فتنه بار دیگر به سیاست تحریم و فشار خود امیدوار شد و به آن بازگشت.

حجت الااسلام و المسلمین مصلحی وزیر اسبق وزارت اطلاعات پس از وضع تحریم های گسترده در قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت سازمان ملل که بعد از انتخابات 88 صادر شد می گوید " بعد از ماجرای فتنه دشمن فهمید افرادی در داخل کشور همسو با آنها هستند و میتواند از آنها برای نیل به اهداف خود استفاده کند. بر این اساس هزینه های آن را از جمله تحریم در کشور ما شروع کردند"

داریوش سجادی، فعال خارج نشین فتنه و مشاور سابق کروبی نیز در این باره در وبلاگ خود مینویسد: " تحریم‌های اقتصادی ایران، میوه منحوس «شجره فتنه» در زمین حاصلخیز شهر آشوبی 88 بود. فرآیندی که پاسی طلایی برای کوبیدن آبشار تخریبگرانه آمریکا در زمین منافع ملی ایران را فراهم کرد"

اما هر چند تحریم های اعمال شده توسط غرب و با پیشنهاد سران فتنه در سالهای گذشته مشکلات مختلفی در سیستم اقتصادی کشور و وضعیت معیشتی مردم پدید آوردند. اما مردم ایران که سابقه درخشان مقاومت در 8 سال دفاع مقدس را داشته اند و در تمامی گردنه های حساس علی الخصوص فتنه 88 دشمن شناسی و تبعیت از ولایت فقیه را به حد اعلا رساندند، نشان دادند پیشرفت و اعتلای ملت در مسیر انقلابی خود با این توطئه های دشمن متوقف نخواهد شد.

*دبیر سیاسی سابق انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه صنعتی شیراز




انتهای پیام/224224

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر: